Hvernig
sem við lifum, hratt, hægt eða hreinlega ekki neitt, þá erum
við öll að lifa á sama súrefninu, nota sama rafmagnið, kaupa
frá sömu framleiðendum og þar af leiðandi eru mörg okkar að
gera mikið af sömu hlutunum.
Margt af því
sem ég hef séð og gert á minni stuttu æfi fær fólk til að fá
gæsahúð, algert ógeð, brosa út að eyrum og jafnvel gráta. En það er
samt alveg ótrúlegt hvað ein lítil saga getur haft mikil áhrif á
umhverfið í kringum mann.
Ég taldi mig
einu sinni vera alveg ógurlega heppna að fá að vera á lífi. Það er
að vera alveg heilbrigð (ef það er þá til) með góðum manni, fínt
hús og falleg börn og svona gæti ég lengi talið... Eða er ég
kannski ekkert svona heppin?
Er ég ein af
þeim sem vill trúa því að einskær tilviljun og heppni stjórni
lífinu mínu, eða vill ég frekar trúa því að eitthvað æðra sé þar að
verki, sem gerir lífið mitt og þitt að
kraftaverki?
Kannski varst
þú heppin/n að vera ekki ein/n af þeim 30 sem fórust í umferðinni á
síðasta ári.
Kannski varst
þú heppin/n að ná í draumaprinsinn/prinsessuna.
Kannski varst
þú heppin/n og óska barnið er á leiðinni, eða er
komið.
Það er til
fólk sem heldur að lífið sé einskær heppni, það eru meira að segja
skrifaðar teiknimyndasögur um það (Andrés Önd) þar sem allt virðist
stjórnast af heppni.
Ég vill frekar
trúa því að lífið mitt í dag byggist upp á kraftaverki, sem einhver
æðri máttur vinnur mjög vel í að halda við, það eina sem ég þarf að
gera til að halda kraftinum sem kraftaverkið gefur, er að framkvæma
hið góða.
Ég veit að ég
væri ekki hér í dag ef ég hefði ekki farið að trúa því að til væri
eitthvað sem er mér æðra, ef ég hefði ætlað að stóla á heppnina
væri ég eflaust farin á æðri stað, hvar sem hann nú
er.
Nei ég vill
trúa því að ég sé ein af þeim sem upplifi lífið í fullri gnægð og
fái að njóta þess.
Mottó í
tilefni þess er:
Ég á ekkert
guð / æðri máttur á allt,
Ég fæ aðeins
að njóta þess sem hann á.